Komora normobaryczna to zabieg coraz częściej wybierany jako element wspierający regenerację organizmu i poprawę ogólnego samopoczucia. W kontekście chorób przewlekłych, takich jak Hashimoto, pacjenci zadają sobie pytanie, czy dotlenienie na poziomie komórkowym może mieć znaczenie przy toczącym się stanie zapalnym tarczycy.
Czym jest komora normobaryczna i jak działa?
Komora normobaryczna to szczelne pomieszczenie, w którym oddycha się powietrzem o podwyższonym ciśnieniu (ok. 1500 hPa) oraz zwiększonej zawartości tlenu, wodoru i dwutlenku węgla. W przeciwieństwie do komory hiperbarycznej, ciśnienie nie przekracza istotnie wartości fizjologicznych, dlatego normobaria bywa postrzegana jako łagodniejsza forma tlenoterapii.
Podczas seansu w komorze normobarycznej zwiększa się ilość tlenu rozpuszczonego w osoczu, co może sprzyjać lepszemu dotlenieniu tkanek i komórek, zwłaszcza tam, gdzie mikrokrążenie jest osłabione.
Jak tlen wpływa na stan zapalny?
Przewlekły stan zapalny, charakterystyczny m.in. dla chorób autoimmunologicznych, wiąże się z zaburzeniami metabolizmu komórkowego i stresem oksydacyjnym. Odpowiedni poziom tlenu jest niezbędny do prawidłowej pracy mitochondriów – centrów energetycznych komórek.
Lepsze dotlenienie komórek:
- wspiera procesy regeneracyjne,
- może poprawiać tolerancję wysiłku i zmniejszać uczucie przewlekłego zmęczenia,
- sprzyja stabilizacji pracy układu nerwowego i autonomicznego.
Gdy w organizmie rozwija się stan zapalny, wiąże się to z większym obciążeniem metabolicznym organizmu i może wpływać na poziom energii, regenerację oraz funkcjonowanie układu nerwowego. Często towarzyszą mu takie odczucia jak zmęczenie, spadek koncentracji czy gorsza tolerancja stresu. Z perspektywy codziennego funkcjonowania oznacza to mniejszą zdolność organizmu do adaptacji i powrotu do równowagi po przeciążeniach. Normobaria może wspierać organizm w radzeniu sobie ze skutkami stanu zapalnego.
Normobaria a Hashimoto – co warto wiedzieć?
Hashimoto to przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, w którym kluczową rolę odgrywa stan zapalny i zaburzenia regulacji hormonalnej.
Z perspektywy stylu życia normobaria bywa rozważana jako:
- element wspierający regenerację,
- metoda poprawy jakości snu i koncentracji,
- narzędzie redukujące subiektywne odczucie przewlekłego przeciążenia organizmu.
Przeczytaj też: Hashimoto – najczęstsza choroba autoimmunologiczna tarczycy
Komora normobaryczna a hiperbaryczna
Komora normobaryczna i komora hiperbaryczna to dwa różne rozwiązania, choć ich nazwy bywają ze sobą mylone. Różnią się przede wszystkim poziomem ciśnienia oraz zastosowaniem – normobaria funkcjonuje w obszarze regeneracji i stylu życia, natomiast komora hiperbaryczna jest wykorzystywana w określonych procedurach medycznych. Z tego względu oba rozwiązania nie są zamienne i pełnią odmienne role.
Komora hiperbaryczna:
- pracuje przy znacznie wyższym ciśnieniu,
- jest stosowana w ściśle określonych wskazaniach medycznych,
- bywa refundowana – komora hiperbaryczna NFZ może być w wybranych przypadkach zalecana przez lekarza m.in.: choroba dekompresyjna, zatrucie czadem, trudno gojące się rany np. stopa cukrzycowa, nagły niedosłuch, uszkodzenia popromienne.
- w tlenoterapii uznawana jest za medyczną komorę hiperbaryczną.
Normobaryczna komora tlenowa:
- funkcjonuje w obszarze wellness i wsparcia regeneracji,
- nie jest procedurą leczniczą,
- dostępna jest komercyjnie, bez skierowania.
Czy są skutki uboczne komory normobarycznej?
U większości osób seanse w komorze normobarycznej są dobrze tolerowane, jednak jak każda forma oddziaływania na organizm, normobaria może powodować przejściowe dolegliwości, takie jak:
- uczucie zmęczenia lub senności po seansie,
- ból głowy,
- dyskomfort w uszach przy wyrównywaniu ciśnienia.
Normobaria jako element regeneracji
Komora normobaryczna podobnie jak grota solankowa, tężnie czy inne zabiegi wspierające regenerację może być jednym z wielu elementów dbania o organizm przy przewlekłym obciążeniu zapalnym.
Seanse w komorze normobarycznej są przez wiele osób traktowane jako element stylu życia wspierający regenerację, komfort funkcjonowania i równowagę organizmu w warunkach codziennego przeciążenia. Dotlenienie na poziomie komórkowym, spokojne tempo seansu i oderwanie od bodźców zewnętrznych wpisują się w podejście, w którym kluczowe znaczenie ma dbałość o podstawowe potrzeby organizmu.
