Grota solna coraz częściej pojawia się jako element zdrowego stylu życia i terapii wspomagających u osób z chorobami przewlekłymi. Nic więc dziwnego, że pacjenci z Hashimoto – najczęstszą przyczyną niedoczynności tarczycy – zastanawiają się, na co pomaga grota solna i czy korzystanie z niej jest dla nich bezpieczne. Haloterapia, czyli seanse w grocie lub jaskini solnej, może wpływać na samopoczucie i funkcjonowanie organizmu, jednak w przypadku chorób autoimmunologicznych wymaga szczególnej ostrożności.
Choroba Hashimoto – dlaczego wymaga ostrożności?
Choroba Hashimoto to autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, w którym układ odpornościowy atakuje własne komórki gruczołu. Prowadzi to do przewlekłego stanu zapalnego i stopniowego rozwoju niedoczynności tarczycy. Leczenie opiera się głównie na farmakoterapii hormonalnej, jednak ogromne znaczenie mają również czynniki środowiskowe, styl życia, poziom stresu oraz równowaga metaboliczna.
U pacjentów z Hashimoto szczególnie istotna jest kontrola podaży jodu. Nadmiar jodu może nasilać proces autoimmunologiczny i podnosić poziom przeciwciał tarczycowych.
Grota solna, jaskinia solna i tężnia – jak działają?
Grota solna, nazywana także jaskinią solną lub grotą solankową, to pomieszczenie o mikroklimacie zbliżonym do naturalnych kopalni soli. Podczas seansów wdychany jest suchy aerozol solny zawierający głównie chlorek sodu oraz niewielkie ilości minerałów, takich jak magnez, wapń czy potas, których źródłem w wielu obiektach jest m.in. sól kamienna pochodząca z Kłodawy.
Podobne właściwości przypisuje się obiektom takim jak tężnia solankowa lub tężnia, choć forma kontaktu z solanką jest tam inna. Tężnia solankowa to naturalna metoda inhalacji, tworząca mikroklimat korzystny w leczeniu problemów oddechowych (astma, zatoki, alergie) i wzmacnia odporność.
Co daje grota solna?
Najczęściej wymieniane właściwości groty solnej to:
- wsparcie układu oddechowego i oczyszczanie dróg oddechowych,
- poprawa kondycji skóry dzięki działaniu przeciwzapalnemu,
- redukcja napięcia nerwowego i stresu,
- sprzyjanie relaksowi i poprawie jakości snu.
Grota solna a jod – kluczowa kwestia przy Hashimoto
W kontekście Hashimoto najwięcej wątpliwości budzi obecność jodu. Nadmiar tego pierwiastka może:
- nasilać reakcję autoimmunologiczną,
- zwiększać poziom przeciwciał aTPO,
- pogłębiać stan zapalny tarczycy.
Warto jednak zaznaczyć, że większość grot solnych wykorzystuje sól kamienną, a nie sól jodowaną. Oznacza to, że ekspozycja na jod jest zwykle niewielka i ma charakter miejscowy, ograniczony do dróg oddechowych, a nie ogólnoustrojowy. Mimo to należy zwrócić uwagę na:
- skład mineralny może różnić się w zależności od obiektu,
- brak jest badań jednoznacznie oceniających wpływ haloterapii na TSH, fT3, fT4 oraz przeciwciała tarczycowe,
- w przypadku grot opartych na solach pochodzenia morskiego zawartość jodu może być wyższa.
Grota solna – przeciwwskazania i skutki uboczne
U osób z Hashimoto grota solna może pełnić funkcję wsparcia komplementarnego. Należy jednak pamiętać o przeciwwskazaniach. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadczynność tarczycy. Ostrożność powinny zachować także osoby z:
- aktywnym stanem zapalnym tarczycy,
- niestabilnymi wynikami hormonalnymi,
- nasilonymi objawami autoimmunologicznymi.
Potencjalne skutki uboczne groty solnej mogą obejmować podrażnienie dróg oddechowych, kaszel lub przejściowe pogorszenie samopoczucia, zwłaszcza przy pierwszych seansach.
Podsumowanie – czy osoby z Hashimoto mogą korzystać z groty solnej?
Grota solna może pozytywnie wpływać na redukcję stresu, poprawę odporności i ogólne samopoczucie, co pośrednio sprzyja stabilizacji chorób autoimmunologicznych. Nie powinna byćjednak stosowana bez refleksji. Najważniejsza zasada: przed rozpoczęciem seansów w grocie solnej, jaskini solnej lub tężni, osoba z Hashimoto powinna skonsultować się z endokrynologiem. Lekarz oceni aktualny stan tarczycy i pomoże zdecydować, czy taka forma zabiegu będzie w danym przypadku bezpieczna.
